TOPLUM DÜŞMANI

Adalet Cincöz 'toplum düşmanı'ndan da bildiriyor

2010-05-01T04:39:00.000-07:00

http://www.sabah.com.tr/Ekler/Cumartesi/Yazarlar/adalet_cingoz/2010/02/20/sergide_neden_yokum

‘Public Enemy’ exhibit seeks to banish moral symbols

2010-05-01T04:32:00.000-07:00

http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=8216public-enemy8217-exhibit-offers-to-banish-the-moral-symbols-2010-02-17

sergi toplum düşmanı

2010-03-14T05:59:00.000-07:00

emek veren tüm insanlara teşekkür ederiz...

Esra Açıkgöz ile söyleşi

2010-02-25T06:27:00.000-08:00

Onlar, “Toplum Düşmanları”. Bundan da gurur duyuyor, daha çok insanı aralarına katmak için çalışıyorlar. Her yerdeler, İstanbul, İzmir, Ankara... Yoksulluk ve yoksunluğun giderek derinleşmesini izleyen, siyasi cinayetlerin hâlâ suçlularının yargılanmadığını, hâlâ sokak ortasında insanları sırtından vurmanın mümkün olduğu bir topluma “düşman” olmamak mümkün mü? Yine de şiddet çığırtkanlığı yaptığımızı sanmayın, bu bir dönüşüm için başlatılmaya çalışılan tartışmanın ilk adımı aslında. Bu adımı atanlarsa, toplumla ve sistemle derdi olan sanatçılar, sanat kolektifleri. Bir süredir bu kavram üzerine kafa yoruyorlardı, şimdi düşündüklerini KargArt’ta açılan bir sergi, yakında çıkarılacak bir fanzin, oluşturulmuş bir blogla anlatıyorlar. Bir süredir duvarlarda yazılan “Toplum Düşmanı Ol”, “Durma Harekete Geç” sticker’ları, yazılamaları da bu etkinliğin parçası. Proje koordinatörü Rafet Arslan anlatıyor...

- Nereden çıktı “Toplum Düşmanı” üzerine bir çalışma yapma fikri?

- Geçen sene KargArt’da “Müstehcen” sergisini yapmıştık. Onun üzerine bir üçleme mi yapsak diye konuştuk, yazın tartışmalara başladık. Çağırdığımız bir sürü insan bir şeylere muhalefet ediyordu ancak tartışılan kavramlar hep güncel politika ya da olaylarla ilgiliydi. Kendi adıma artık bunlardan herhangi bir yere gidebileceğimize inanmıyorum. Bugün yaşadığımız, herkesin şikâyetçi olduğu anlayış, toplum bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmadığı için var. O noktada, daha farklı bir algı biçimini tartışmaya açmak için “toplum düşmanı” kavramını ortaya attım.

“Toplum Düşmanı” olumlayarak kullanıldığımız bir kavram değildir, aksine içinde hep acı, şiddet barındırır. Ancak siz bu kavramı olumluyor hatta bir öneri olarak kullanıyorsunuz...

- Sıradan algıyla bakarsak “Toplum Düşmanı” olmak kötü bir şey, ancak bizim bulunduğumuz yerden tam tersi. Biz insanları “Toplum Düşmanı” olmaları için kışkırtmaya çalışıyoruz. Öncelikle toplumun dışında olmaya, ardından ona karşı olmaya, mümkünse ona karşı düşmanca pratikler geliştirmeye tahrik etmeye çalışıyoruz.

Ne gerekiyor “Toplum Düşmanı” olabilmek için?

- Son 30 yılda uzlaşma, konsensus kavramları küresel kültürün-hayat tarzının temel değerleri haline geldi. Çatışma yerine müzakereyi temel alan bu kültür geliştikçe, insan var oluşunun uysallık eğilimi artıyor. Gündelik hayatın sunduğu her seçenek, sistem içi rol modelleri arasından “özgürce” seçim yapmak üzerine kurulu. Oysa insanoğlu verili düzenekler içinde seçim yaptıkça köleliliği daha da artıyor. Dünya ile, uygarlık ile, insan ile kökten hesaplaşmayı, yalnız kalmayı göze almayan her üretim ya da varoluş, sistemi güçlendirmekten başka işe yaramayacak. Bu yüzden kötümserliğimizi örgütlemek zorundayız. Gündelik hayatı ele geçiren şiddet karşısında, şiddetli olmalıyız.

- Sadece iktidarla değil, muhalefetle de derdiniz var...

- Toplum düşmanı iktidara olduğu kadar bir rol modeline dönen muhalifliğe de karşı. İhtiyacımız toplumun taşıdığı her türlü hastalığa karşı, total bir reddiye. Yeni var oluşları, durumları, mutasyonları büyütmek için... Matrix filmini hatırlayalım. Orada “Zion Paradoksu” dediğim bir hikâye var. Bir grup asi, kozaların içinde uyutulan insanları uyandırmak, ayağa kaldırmak için Zion’da mücadele ediyor. Ancak ikinci Matrix filminde sistemin yaratıcısı mühendis, “42 kere Matrix yaptık, 42 kere de Zion koyduk, çünkü o bizim hesapladığımız hata payıydı” diyor. Yani iktidarın konumuyla bir muhalefet oluşturuluyor. Bu anlamda iktidarın yalan olduğunu düşünüyorsak, o muhalefetin de yalan olduğunu söylemeye cesaret etmeliyiz.

- Geriye ne kalıyor, gerçek ne o zaman?

- Gerçeğe dair söz söylemek için önce toplum dediğimiz bütünden ayrılarak kendimizin ne olduğu sorusuna yanıt vermeliyiz. Bir sürü sahte gerçeklikle terörize edilmiş durumdayız, kişinin önce kendi gerçekliğini idrak etmesi, kendi tutkularını, varlık amacını sorgulaması gerekiyor. Radikal öznelliğine sahip çıkarak, ruhunu kurtarmaya başlamış bireyler üzerinden yeni bir kolektiflik gerçekleştirmek, mümkün olabilecek tek direniş stratejisi gibi. Bir sürü toplumsal hareket var, artık bunlar o kadar belli ritüellerin tekrarına dönüştü ki, kimseyi baştan çıkarmıyor. O uyandırmayı istedikleri kitlede en ufacık bir tahrik bile yaratamıyor.

Peki bütün sorgulama sizi nasıl bir sergiye götürdü?

- Toplum düşmanı adına kalkıp estetiği yüceltici, klasik sanat mantığıyla bir iş yapmak zaten kavramın kendisine saygısızlık olurdu. Videodan enstalasyona, pentürden kolajlara kadar farklı yollarla kendini ifade eden 25 sanatçının işleri var... Elif Yıldız’ın “Pasif faşistler aramızda” işi devlet faşizminin yanı sıra, toplumun sahip olduğu ağır faşizmi göstermek açısından iyi bir çalışma mesela. İç Mihrak Grubu, toplum düşmanlarının portresinden 20 kitap ayracı üretti. Şenol Erdoğan, dünyanın ilk terörist eylem grubu kabul edilen Alamut Kalesi’ndeki Hasan El Sabbah’ın çok az bilinen önemli bir metnini, yine çok bilinen bir toplum düşmanının William Burroughs’un sesinden dinleyeceğimiz bir çalışmayla katılıyor sergiye.

basında Toplum Düşmanı etkinliği

2010-02-22T14:19:00.000-08:00

toplumun intihar ettirdiği Van Gogh/ A. Artaud

2010-02-21T04:51:00.000-08:00

Van Gogh’un akıl sağlığından söz edilebilir, o ki, hayatı boyunca sadece bir elini pişirmiş ve bundan başka da bir kez sol kulağını kesmekten öteye gitmemiştir, her gün, yeşil salçada pişirilmiş vajina ya da ana rahminden çıktığında toplanmış kırbaçlanıp azdırılan yeni doğmuş bebek organı yenilen bir dünyada.Ve bu bir imge değildir ama bütün yeryüzü boyunca sık sık ve güncel olarak tekrarlanan ve desteklenen bir olgudur.Böylelikle, bu açıklama ne kadar çılgınca görünürse görünsün, şimdiki hayat eski adilik, anarşi, düzensizlik, sayıklama, bozukluk, kronik delilik, burjuva durgunluk, ruhsal çarpıklık (çünkü insan değil de dünya bir anormal olmuştur), istenmiş namussuzluk ve çarpıcı yalancı sofuluk, soylu her şeyin pis aşağılanması, bütünüyle, ilkel bir haksızlığın gerçekleşmesi üstüne kurulu bir düzenin talebi, sonunda örgütlü cinayet atmosferi içinde kendini korumaktadır.

Her şey kötüye gitmektedir çünkü hasta bilincin şu saatte hastalığından çıkmamakta büyük yararı vardır.Ve böylece, çürümüş toplum, kahinlik yeteneklerinden rahatsız olduğu kimi üstün açıkgörürlüklerin araştırmalarından kendini sakınmak için psikiyatriyi keşfetmiştir.Gérard de Nerval deli değildi ama öyle olmakla suçlandı, yapmaya hazırlandığı kimi önemli açıklamaları değersiz kılmak için,ve suçlanmaktan başka, bir de kafasına vuruldu, bir gece kafasına fiziksel olarak vuruldu, açıklayacağı korkunç olayların belleğini kaybetmesi için, ve onlar, bu darbenin etkisiyle, onda doğaüstü düzleme geçtiler, çünkü onun bilincine karşı gizlice birleşmiş bütün toplum, o anda onların gerçekliğini unutturacak kadar güçlü oldu.Hayır, van Gogh deli değildi, ama resimleri suda yanan ateşlerdi, atom bombalarıydı, ki görüş açıları, o çağda ortalığı kasıp kavuran diğer resimlerin yanında, ikinci imparatorluk burjuvazisinin ve III. Napoléon’unkilerin olduğu kadar Thiers’in, Gambetta’nın, Felix Faure’un polislerinin kurtçuk konformizmini ağır biçimde rahatsız edebilecek nitelikteydi.Çünkü van Gogh’un resmi, törelerin belirli bir konformizmine değil, kurumlarınkine saldırır. Ve dış doğa bile, mevsimleriyle, gel gitleriyle ve gün tün eşitliği fırtınalarıyla, van Gogh’un yeryüzünden geçişinden sonra, aynı evrensel çekimi koruyamaz.Dahası, toplumsal düzlemde, kurumlar parçalanmaktadırlar ve tıp da işe yaramaz ve havayla bozulmuş ceset şekline bürünür, o ki van Gogh’un deli olduğunu açıklamıştır.Çalışan van Gogh’un açık görürlüğü karşısında, psikiyatri artık sadece kendilerinin de takıntıları olan ve kendileri de eziyet gören goriller sığınağıdır, onlar ki insan korkusunun ve boğulmasının en feci durumlarını dindirmek için sadece gülünç bir terminolojiye sahiptirler,bozuk beyinlerinin layık ürünü olan.Gerçekten, bit tek psikiyatr bile yoktur ki tanınmış bir sapkın olmasın.Ve psikiyatrların kökleşmiş sapkınlığı kuralının hiçbir istisnayı kabul edebileceğini sanmıyorum.

Ben bir tanesini tanıyorum, isyan etmişti birkaç yıl önce, içinde bulunduğu yüce reziller ve patentli düzenbazlar grubunun bütününü toplu halde böyle suçladığımı görmek düşüncesine.Ben, bay Artaud, dedi bana, bir sapkın değilim, ve hadi bakalım size meydan okuyorum, suçlamanızı yöneltmek için dayandığınız unsurlardan bir tekini bana gösterin, görelim.Unsur olarak sizi göstermem yeter, doktor L.*, pis suratınızda izini taşımaktasınız, iğrenç adi yaratık.O, cinsel avını dilinin altına sokup onu sonra badem olarak döndürenin – belirli bir şekilde incir yapmak için – çapa suratıdır.Bunun adı, dünyalığını korumak ve kendi maydanozunu seçmektir.Eğer cinsel birleşmede, bildiğiniz belirli bir şekilde, gırtlak deliğinden gurk gurk etmeye, ve aynı anda boğazdan, yemek borusundan, sidik yolundan ve anus’tan guruldamaya erişemediyseniz,tatmin olmuş sayamazsınız kendinizi.Ve iç organik sıçrayışınızda almış olduğunuz bir kıvrım vardır, cisimleşmiş tanığı mide bulandırıcı bir fuhuş'un, onu ki beslemektesiniz, yıldan yıla, gitgide daha fazla, çünkü toplumsal olarak kanunun hükmüne girmez, ama başka bir kanunun hükmüne girer ki orda bütün incitilmiş bilinç acı çekmektedir, çünkü siz böyle davranarak onun soluk almasını engellemektesiniz.Çalışan bilincin sayıkladığına karar veriyorsunuz, onu diğer yandan iğrenç cinselliğinizle boğazlamaktayken.Ve işte zavallı van Gogh’un iffetli olduğu düzlem budur, bir meleğin ya da bakirenin olamayacağı kadar iffetli, çünkü asıl onlardır kışkırtan ve başlangıçta besleyen, büyük makinasını günahın.Belki de zaten, doktor L., haksız meleklerin soyundansınız, ama lütfen rahat bırakın insanları,van Gogh’un her çeşit günahtan arınmış vücudu, delilikten de arınmıştı, ki onu zaten bir tek günah getirir.Ve ben katolik günaha inanmıyorum,ama erotik suça inanıyorum, ondan ki yeryüzünün bütün dahileri,tımarhanelerin sahici delileri sakınmışlardır,ya da o zaman sahici deli değildiler.Ve nedir sahici bir deli?İnsan onurunun yüce bir fikrine karşı davranmaktansa, toplumsal olarak anlaşıldığı anlamda deli olmayı tercih etmiş insandır.Böylece, toplum, kurtulmak ya da kendini korumak istediği herkesi tımarhanelerinde boğazlatmıştır, bazı ulu pislikler konusunda kendisiyle suç ortaklığı yapmayı reddetmiş kişiler olarak.Çünkü bir deli, toplumun dinlemek istememiş olduğu ve dayanılmaz gerçekler söylemesini engellemek istemiş olduğu bir insandır da.Ama, bu durumda, içeri kapatma onun tek silahı değildir, ve insanların hemfikir toplaşması, kırmak istediği iradelerin hakkından gelmek için başka yollara sahiptir.Kır büyücülerinin küçük büyülemelerinin dışında, bütün uyarılmış bilincin dönem dönem katıldığı toplu büyüleme hareketleri vardır.Böylece, daha yumurtası kabuğunda bir savaş, bir devrim, bir toplumsal kargaşa durumunda, birlik oluş bilinç sorgulanır ve kendini sorgular, yargısını da duyurur.

Onun kimi yankı uyandıran bireysel durumlarla ilgili olarak da doğurtulduğu ve kendinden çıkartıldığı olabilir.Böylece, Baudelaire, Edgar Poe, Gérard de Nerval, Nietzsche, Kierkegaard, Hölderlin, Coleridge ile ilgili, üstünde herkesin anlaştığı büyülemeler olmuştur,ve van Gogh’la ilgili de olmuştur.Bu gündüz de meydana gelebilir, ama genellikle, tercihen, gece meydana gelir.Böylece, acayip güçler kaldırılıp getirilmektedir yıldızlı gökyüzüne, kişilerin çoğunun kötü tininin zehirli saldırganlığının, bütün insan solukalışı üstünden, oluşturduğu şu bir çeşit karanlık kubbeye.Böylece, yeryüzünde çırpınmış ender açık görür iyi niyetler, gündüzün ve gecenin bazı saatlerinde, kendilerini sahici ve uyanık bazı kabus durumlarının dibinde görürler, çevreleri, yakında törelerde açıkça belirdiği görülecek bir çeşit yurttaşlık büyüsünün müthiş emmesiyle, müthiş dokunaçlı baskısıyla sarılmış.Bir yandan cinselliği, diğer yandan da, zaten, kilise ayinini, ya da başka ruhsal ayinleri, temel ya da dayanak noktası olarak elinde bulunduran bu oybirlikli pisliğin karşısında, motif üstünde bir manzara resmetmek için on iki mum bağlı şapkayla geceleri dolaşmakta sayıklama yoktur; çünkü nasıl yapacaktı zavallı van Gogh, kendini aydınlatmak için? geçen gün dostumuz, oyuncu Roger Blin’in, haklı olarak belirttiği gibi.

Pişmiş el ise, sadece ve sadece kahramanlıktır,kesilmiş kulak, dolaysız mantık,ve, tekrarlıyorum, kötü niyetini amacına ulaştırmak içingece gündüz, ve gitgide daha çok, yenilmez olanı yiyen bir dünyayabu noktadaçenesini kapamak düşer.

çeviri ahmet soysal

herkes bir gün suçlu olacak

2010-02-16T14:01:00.000-08:00

hakan&taner

Go

2010-02-10T15:44:00.000-08:00

Alper Yanar

dvd video, 2010

Toplum DÜşmanı Üstüne 1 Deneme-Ş.E.

2010-02-10T15:41:00.000-08:00

“Daha fazla isyan ve daha fazla şiddet olmalı. Batıdaki genç insanlara yalan söylendi; satıldılar ve ihanete uğradılar. Yapabilecekleri en iyi şey, bir nükleer savaşta yok olmadan önce buranın kontrolünü ele geçirmek olacaktır.” -William Burroughs

Karşımdaki gökdelenleri izlerken bana ne kadar yakın ve büyük olduklarını, temsil ettikleri yaşam tarzını ve buna paralel olarak benden ne kadar uzakta ve küçük olduklarını ve aidiyetsiz bir hayatı temsilen sözde yeni zamanların ikonları olarak orada öyle dikildiklerini düşünüyorum. Gösterinin mimari kuleleri olarak ne çok şeyi özetlediklerinin farkında olmadan milyonlarca insanın yaşadığı bir şehirde fark eden insanlar şüphesiz ki toplum denen oyun dünyasının ilk analog kurgusunun içinde ötekileşiyorlar. Ne denizden bir metal yaratığın çıkma ihtimali ne de gökten ya da nerden geldiği belli olmayan savaşçıların yıkımı, benim bilim kurgu okumalarıma yakın imgeler değil. Aklıma oturan en net imaj; William S. Burroughs’un NYC’ de bir apartmanın çatı katında elindeki çifteyi karşısındaki gökdelenlere doğrultup nişan almasıdır. İşte bu imaj bana yukarıdaki girişi yaptırdı ve sonrasında salık vermem gerektiğini düşündüm: “izcinin gözden geçirilmiş el kitabı”, “elektronik devrim” ve “nova ekspres” toplum karşıtı manifestoların en özellerinden sadece birkaçı. Burroughs silahını çok şeye doğrultmuştu ve o çok şeyde gökdelenlerde gördüğü şeyleri görüyordu, zaten toplum karşıtı birey olabilmenin eşiğinde görebilmekten başka bir şey yatmıyordu. Ben bu kavramlarla McKenzie Wark’ın ‘oyun’ ‘oyuncu’ argümanlarını bir araya getirerek bu yazıyı yazmaya başladım. Toplum bir oyun sahası ve toplumdüşmanı bu oyunda oyuncu olmayı reddeden gerçek bir kişilik ki bazıları tamamen bu karşı koyuşu bir oyuncu görevi/rolü olarak üstlenmektedir bu yanlış hatalı ve karaktersizce olandır. Bizler oyunun içindeki savaşçılarız ve oyunun yazılımcısına ispat etmemiz gereken bir şey var, diğer –dış- dünya ile de bağlarımızı kopartmadan bu evrenin kaybını hızlandırabiliriz… Toplum en eski ahlakın yani hakim sınıfın çıkarları doğrultusunda hakim sınıfça konmuş kuralların beşiği(nde)dir ve karşıtlığın beşiği de aynı yerde başlamıştır, tıpkı kanunları ve koyucularını kollayan polis ünitesinin de beşiği oluşu gibi. “Toplum düşmanı” olmak genel IQ’nun genel ahlak yapısının genel politik yapının genel ekonomik ve siyasal yapılanmanın sömüren sınıfın karşısında durmaktır bunu da yaparken salt teori ve söylem ile değil asıl eylemsel olarak harekete geçendir. Bu özgürlüktür, başka hiçbir şey değil, özgürlük ise haktır! Asıl mesele toplum derken toplumu ulusal olarak değil global olarak ele almaktır. Zira coğrafya dediğimiz alan tek bir ünitedir ve zaten de tek merkezli bir güdüm ile yönetilmediğini iddia etmek artık anlamsız ve trajiktir, iş bu sebeple sadece topografik unsur gibi duran sınırları söz konusu etmeden ve topluma aidiyet hisseden bireylerin ana özellikleri olan: din, dil, töre, ahlak vd gibi vasat algı yaratılarını kendimize konu etmeden toplum karşıtı bir birliğin görünmeyen ağı dahilinde toplum düşmanının toprağı da olmamalıdır. Tarih denen yanlı kayıt sistemine baktığımızda –ki bu da toplumun kendincil tarihidir- karşıt sistemlerin ve bireylerin unsur olarak sanattan terörizme pek çok şeyi-ve bazen her şeyi kullandığını görmek mümkündür. (Aslında burada sanat sabotaj noktasına da dönüp bir okuma yapmak gerekiyor.) Toplum karşıtı birey istesin istemesin aktif ya da pasif savaşandır. Geçmişin savaş teknikleri ve kahramanlık destanları bize bir şey kaybettirmeyeceği gibi unutmamalıdır ki kazandırmaya da bilir. Bu geçmişin toplum karşıtı başarılarından feyz almamak anlamına gelmemektedir elbet, sadece 2010 senesinde sanayi toplumun bileşim toplumuyla yer değiştirdiği ve değiştirmeye doğru ilerlediği bu bölgede karşı durulan topluma savaş açılıyorsa silahlarımızı iyi belirlememiz gerekmektedir. Ve belki de yerli ya da yersiz bu konuda ki ufak örneklerden biri “red-hack” olabilir, diğer yandan bir teorisyen olarak Wark, yeni Sitüasyonist yapılanmaların sanatsal dışa vurumu açısından Türkiye’de sayılabilecek birkaç isim bunun için iyi birer örnek teşkil edebilir. (Bu isimleri şimdi burada saymanın anlamı olmadığını düşündüğümden sıralamıyorum.) Sanatsal yıkımı hiç küçümsememekle birlikte her zaman siber ve somut ataklarla yapılan devlet-toplum karşıtı eylemleri daha çok desteklediğimi ve desteklenmesi gerektiğini de burada belirtmek isterim.

Şenol Erdoğan

toplum seni istiyor!

2010-02-10T15:35:00.000-08:00

toplum hepimizi tek tek istiyor. hepimize muhtaç ama aynı zamanda hepimizin katili toplum. toplum insanlara muhtaçtır. tek tek hepsine. ama oldukları gibi değil. onları alır ve kullanabileceği şekillere getirene kadar ezer, ezmeye çalışır. toplum eşittir insan ezme makinası da diyebiliriz. her ne kadar kabul etmemekte ısrar etseniz de kaçınılmaz gerçek bu. ve bunu görmeniz için ne derin sosyolojik araştırmalara ne de başka bir şeye ihtiyacınız var. sokağa bir bakın, haberlere, hayatınızı çevreleyen insanlara... zihniniz kör değilse görmemenize imkan yok tüm bunları.

insan olmanın, tek ve özel olarak bir insan olmanın yolu, toplumun karşısında durmaktan ve topluma karşı savaşmaktan geçiyor. size hiçbir şey vermeyen -aksine herşeyinizi alıp götüren- toplumu savunmanın yada onu değiştirmeye çalışmanın kaçınılmaz sonu hüsrandır. toplum kavramı zaten kendi içinde kalıplaşmayı ve değişmezliği de getirir. yani toplum bir kalıptır, toplumu değiştirmeye çalışmak sadece kalıbı değiştirmeye çalışmaktır. bir şekilde toplumu değiştirirseniz yaptığınız hiçbir şekilde insanlığa yarar sağlamayacaktır. siz sadece kalıbı değiştirmiş olacaksınız. yani yine farklı olanlar, insan olmak isteyenler aynı işkenceleri ve zorlukları çekecekler.

kalıplar yıkılmadan özgürlük gelmez.

*****

peki günümüz koşullarında toplum düşmanı olmanın yolu var mı? yada topluma karşı nasıl durulabilir? bu çürümüş kalıplara, bu her tarafından bok sızan sisteme karşı nasıl savaşılır?

eğer bazı şeyler üzerinde kafa yormamız gerekiyorsa başlıcaları bunlar olabilir. çünkü günümüz koşulları, devletlerin ve toplumların insanlar üzerindeki işlerini (baskılar, yönetme şekilleri vs.) göz önüne aldığımızda artık gerçekten farklı bir yolun, yordamın gerekliliği kaçınılmazdır. bunun üzerine bazı taslaklar üretilebilir ve nacizane kendi fikirlerimde mevcut. ama bu taze fikirler üzerine ciddi kafa yormalara ve geliştirmelere ihtiyaç var. bunu tek başıma yapabileceğim konusunda şüpheliyim. (bu arada yeri gelmişken değineyim, toplum düşmanlığını salt egoistlik ve bireycilik şeklinde algılamamamız gerekiyor. çünkü toplum olmakla, ortak amaçlar için birlikte olmak arasındaki çizgiyi iyi görmemiz lazım. yoksa sonuçları çok saçma olabilir.)

topluma karşı en önemli hareketlerden biri mümkün olduğunca toplumun dışında, yeraltında durmanın gerekliliğidir. tamam sonuç olarak hiçbirimiz anında tamamen yeraltına çekilme şansına sahip değiliz. ne koşullarımız ne de birey olarak durumlarımız buna tamamen izin vermiyor. ama bu koşulları hazırlamak ve kendimizi de buna hazırlamak tamamen bizim elimizde olan bir durum. ve şuanda da kendimizi mümkün olduğunca yeraltında tutmaya çalışmalıyız. yeraltı bizim kaçınılmaz sığınağımız. kendimizi hazırlamak için -eğer gerçekten ciddi birşeylerin peşindeysek- yeraltından başka bir yerde buna imkanımız yok. tarihteki birçok mevzuu da bunun birer kanıtı. topluma karşıyken kendini tamamen toplumla iç içe tutamazsın. mümkün olan maksimum halinle yeraltında olman gerekiyor.

yeraltı bizim sığınağımız.

mümkün olduğunca zihinsel ve fiziksel açıdan sert olmak da bir gereklilik durumunda. sonuçta hem toplumun ve sistemin öğütmeye programlı mekanizmasına karşı direnebilmek hem de farklı olmanın ve farklı birşeyler yapmanın getireceği sivil faşizm saldırılarına karşı direnebilmek için kendini güçlü tutman gerekiyor.

kendini her şekilde hazırlaman gerekiyor. zihinsel, fikirsel, bedensel... olabilecek her yoldan kendine koyduğun amaç için kendine koyduğun yola hazırlaman gerekiyor. kullanabileceğin her türlü yöntemi öğrenmen ve bunlarda uzmanlaşabilmen gerekiyor. sonuçta bir kere toplumun dışına çıkmaya başladığın zaman ve ona karşı durmaya başladığın zaman, küçük bir çevre içerisinde kendine ve diğer toplum kaçkınlarına yetecek hale gelmek ciddi bir gereklilik.

ayrıca toplum kaçkınları için sanal da ciddi bir silaha dönüştürülmeli. toplum kaçkınları, toplumun en çok kullandığı beyin yıkama ve toplumun kontrol altında tutulması için kullanılan bu aleti bu kadar açıkları varken kolayca kendileri için sağlam bir silaha çevirebilir. bunun işaretleri ise hackerlarda, sanal gerilla sitelerde görülüyor.

*****

toplum eğer içinden kaçmayı beceremezse insanı ya içinde yutar ya da bir deliye çevirip ürettiği devasa insan çöplüğünün dibine yollar. eğer bu ikisinden birine dönüşmek istemiyorsak herşeyimizle tekil olarak insanlığımızı korumaya ve savunmaya geçmemiz gerekiyor. tüm toplum kaçkınlarına ve toplum kaçkını adaylarına yada bir saniye bile olsa bunu aklından geçirmişlere bir çağrıdır bu...

bela presente

sergi afişi

2010-01-27T16:46:00.001-08:00

Sabbah'ın son sözleri

2010-01-27T16:41:00.000-08:00

W.S. BURROUGHS'UN HASAN SABBAH'IN SON SÖZLERİ (AUDIO KAYDI)

Burroughs'un orijinal okuması olup olması gerektiği dilde yani ingilizcedir ve Şenol Erdoğan tarafından Toplum Düşmanı için dolaşıma sokulacak, çalıntılama eylemidir.

underground Poetix/Toplum Düşmanı gösterimi

2010-01-27T16:36:00.000-08:00

UNDERGROUND FILM GÖSTERİMLERİ BU AY "TOPLUM DÜŞMANI SERGİSİ"NİN ETKİNLİĞİ KAPSAMINDA HİZMET VERECEKTİR.BU FİLM GÖSTERİMİ SERGİNİN BİR UZVU OLARAK ELE ALINMALIDIR!!!
Underground Poetix Gösterimleri // 9 Şubat Salı, Saat: 20:30/7 KargArt
“Ataque de Pánico!” // Fede Alvarez
“Capital” // Sarah Morris

KargART Film Gösterimleri:
Underground Film Gösterimleri:

Hazırlayan: Underground Poetix ve KargART

*9 Şubat Salı, Saat: 20:30
* Gösterimler ücretsizdir.

ŞUBAT PROGRAMI //

“Toplum Düşmanı” // “Public Enemy” Özel Gösterimi

“Ataque de Pánico!”
Fede Alvarez
Uruguay //2009
5’

2009 Uruguay yapımı bilimkurgu kısa filmidir. Filmi bağımsız film yapımcısı Fede Alvarez yönetti. Alvarez 3 Kasım 2009′da filmi YouTube’a yükledi. Film medyada geniş yer bulunca yönetmen, yapımcılığını Sam Raimi’nin üstleneceği bir Hollywood filmi için 30 milyon dolarlık teklif aldı.

Sisin ardından çıkan dev robotlar Uruguay’ın başkenti Montevideo’ya saldırırlar. Robotlar uzay gemisi filosu ile birlikte şehrin önemli binalarını yok ederek büyük bir panik yaşanmasına sebep olurlar. Filmin sonunda robotlar bir araya gelerek dev bir küreye dönüşürler sonrasında küre patlar ve açığa çıkan dev bir ateş topu şehri yutar. Filmde saldırı için herhangi bir açıklama getirilmemiştir.

Kısa film 2009′da Mantevideo’da çekildi. Filmin resmi yapım bütçesi 300 dolar olarak açıklandı. Yönetmenlik, senaryo yazımı ve kurgulamaya ek olarak Alvarez, bilgisayar ile oluşturulmuş görüntü (CGI) temelli görsel efektlerin süpervizörlüğünü de yaptı.

Filmin büyük kısmına eşlik eden müzik John Murphy’nin enstrümantal parçası “In the House – In a Heartbeat”dır. Müzik 2002 yapımı 28 Gün Sonra filmi için bestelenmişti.

“Capital”
Sarah Morris
ABD 2000
19’

Sarah Morris’in filmi “Capital”, Washington’da 11- 14 Eylül 2000’de çekildi. Politik ikonların hızla sıralanmasının gösterilmesinden oluşuyor: yollar, Beyaz Saray Basın Ofisi, Dünya Bankası, üniformalı gizli servis üyeleri, başkanlık konvoyu, Watargate Kompleksi, Kennedy Merkezi, Enerji Departmanlığı, J. Edgar Hoover Binası ve daha niceleri….Film, Morris’in, çevremizdeki yapılanmış dünyayı anlamaya ve çözmeye başlamasını sorgulayarak devam ediyor. Capital’de güç ve para için elle tutulamaz bir arzu ve geniş ölçekli paranoyanın izleriyle haşır neşir olunması politik süreci örneklemeye ve günlük hayatımızı yapılandıran mimariye bir metafor haline geliyor.

1967 doğumlu İngiliz Sarah Morris, 1990’ların ortalarından beri kentsel çevre psikolojisi ve mimarisi ile el ele giden karmaşık soyutlamalar ve filmleriyle uluslararası ilgi çekti. Morris resimlerini, filmlerine paralel olarak gösterirken her ikisiyle de kentsel, sosyal ve bürokratik topolojilerin izini sürdü. Her iki araçla da çağdaş şehrin psikolojisi ve onun mimari olarak çözümlenmiş siyasasını keşfe çıkıyor.

2010-01-26T10:30:00.000-08:00

Kadıköy kar-kış uyumuyor

2010-01-24T03:30:00.000-08:00

T.D.-düşünce notları

2010-01-20T03:47:00.000-08:00

Toplum Düşmanı (Düşünce Notları)

Rafet Arslan

Son Yaya, romantik-bilimkurgu yazarı Ray Bradbury’nin kuşkusuz en güzel öykülerindendir. Hikaye sokağa çıkmanın anlamsızlık-norm dışı olmak anlamında (ki burada hukuktan çok yaratılmış hakim ahlaki kodlar devrededir) yasak olduğu geleceğin dünyasında geçer. Herkesin güvenli tekno-hücrelerinde gönüllü bir yaşamı sürdüğü bu dünyada, bir gün yaşlı bir entelektüel terk edilmiş bom boş şehirde gezintiye çıkar. Okumak için geniş alt metinler sunan öykünün kuşkusuz en önemli detayı, sokağa çıkma-gezme suçu işleyen son yayanın, politik bir suçlu değil; deli olarak kabul edilip tımarhaneye kapatılmasıdır. İktidarın son kertede arzusu, direnişin kendisini ‘delilik’ olarak kabul edip, sterileştirmek, tedavi etmektir.

Toplum düşmanı olabilmek için demiştik ilk başta. Post-modern günümüz koşullarında kuramın buna yanıtı minör ya da majör politika benimsenmesi üzerine kuruludur.( Bunda kuşkusuz özellikle 68 ile birlikte ölümü ilan edilen üniversitenin kuram üstünde merkezi konumu almasının payı vardır. Küçük burjuvazi her zaman en öznel konumunun meşruluğu üzerinden kuram ürete gelmiştir, sonuna kadar pragmatisttir).Oysa, var olan durumların eleştirisi, yadsınması, yeni durumlar yaratılmasına dair bir özgürleşme girişimi içinde minör aynı zamanda majör, majör de aynı zamanda minör olandır. Yani ‘politika’ en minör haline getirilmeden, majörleşemez. Yani tutkularının özgürleşmesi, akla karşı düşüncesinin özgürleşmesi, kendini bilme-idrak etme, kişinin kendi deliliği ile yüzleşme sürecini yaşaması gerçekleşmeden majör bir politikanın sadece nesnesi olabilir. Minör denile gelen politikanın öznesi ise yine yığınlardır, ama küçük ve dağınık yığınlar. Kimlik politikası olarak adlandırılan hadise bu politikanın topluluklarını oluşturur: Siyahlar, kadınlar, yeşiller ile başlayıp çapraşık formüllere uzanan 30-40 yıllık bir süreç.Burada yine yoğunlaşmış gösterinin formlarına dönüşmüş politik açılımlara çıkarız. Minörlere karşı majörler, majörlere karşı minörler…Oysa kendine majör diyen de minör diyen teoriler de ‘toplum’ düşüncesinin, yani harekete geçirilmek için çağrılan kalabalıkların gölgesine karışmaktadır.

André Breton; Üçüncü 1 Sürrealist Manifesto için Ön Kavramlarının girişinde, dikkat çekici bir şekilde her radikal düşüncenin yozlaşmaya ne kadar açık olduğunun altına çizer. Diğer örnekler (Rimbaud’u oyunlarına katmak isteyen Katolikler, sağcı ve solcu sapmalarla param parça edilen Hegel öğretisi…) yanında psikalizin yozlaşması sürecini gündeme getirir: Freud’un ölümü psikanalitik düşüncenin geleceğinin belirsizleşmesi için yeterli oldu ve bir kez daha, bir ölüm, özgürleştirici örnek bir aracın, bir zulüm ve baskı aracına dönüşmesine vesile oldu…Her ne kadar Sürrealizm, post-modern dönemle papası olan eskide kalmış bir kiliseye indirgenmeye çalışılsa da, bu erken tespit tarihsel önemdedir. Ki Breton’un şahsının psikanaliz eğitimi alan bir hekim ve Freud ile tanışmış bir düşünce eri olmasını da unutmamak gerekir. Daha 1928 tarihinde Nadja romanın yazılmasına neden yaşanmışlık döneminde psikiyatri kurumuna en sert eleştirilerde bulunduğunu da hatırlayarak. Bunun sonucu olarak psikiyatristler tarafından bir karşı karalama kampanyasının hedefi de olmuştur. Bu suçlamalar hakaret ile başlayıp Breton şahsında cinayeti teşvik iddiasına değin sürmüştür. (biliyorum ki eğer deli olsaydım ve günler boyu hapsedilseydim, aklımın başında olduğu bir anlık süreyi şunlardan birini öldürmek için kullanırdım, tercihen bir doktoru/Nadja-A.Breton)

Kuşkusuz daha başından beri Sürrealist hareket için psikanaliz ve psikiyatri bam başka şeylerdi. Hatta psikanalizin bir sistemden, tedaviden, yöntemden öte, Sürrealistlerce bir özgürleşme stratejisi olarak ele alındığını hatırlamak gerek.Psikanalizin gözden düşmesi ile Sürrealizmin etkisizleşmesi süreci kuşkusuz bir gün üstüne eğilinmesi gereken bir analojidir. Bu gün post-modernizmin dağılan tozu-dumanı arasında bu düşünsel sorgulamalara açık, radikal bir düşünce ufku nihayet mümkün, en azından Feral Faun’un şahsında toplum düşmanı bir liberterin bu süreci başlattığından söz edilmelidir. Kuşkusuz aynı zamanda nedeni ve sebebi olduğu genç avand garde tarafından (devrimci sürrealistler ile başlayıp Yeni Bauhaus, Cobra, Letrristler ve Situasyonistlere dek) politikasızlığı, pratikten kopuk sanatçılığı yüzünden eleştirildiği dönemlerde, Breton şahsında Sürrealizmin Haiti de bir ayaklanma tetikleyicisi olması üstüne de düşünülmelidir. 21. yüz yılın dünyasında Guantanamo karşıtı uluslararası Sürrealist kampanyaları ya da Atina Aralık 2008 ayaklanmasına Sürrealizmin desteği…

50’li yılların sonundan itibaren İngiltere, Fransa, İtalya ve Amerika merkezli bir anti-psikiyarti hareketinden bahsetmek gerekli. Kuşkusuz bu hareketin ufku psikiyatrların devrime katılımı, kendi iktidarlarını reddetme alanlarının çok ötesindedir. Yani belli bir alana dair minör bir hareket olarak çıktığı anda, bu hareket tıp-bilim-ilerleme-kapatılma-gözetim gibi sorgulamalarla sokağa yönelik bir politik harekete ve aynı zamanda direnişe dair de bir kuramsal arayışa dönüşmüştür. Anti-psikiyatri hareketi sadece devletlerin tıp politikasıyla sınırlı kalmamış, psikanalizden varoluşçuluğa bir düşünce geleneği ile de radikal bir hesaplaşmaya girişmiştir.Ama, bu hareketi bu günden daha iyi görebilmek adına biraz uzaktan bakmakta, farklı görme biçimleri kullanmakta fayda var. Çünkü Freud düşüncesinin en merkezi kabul gördüğü, bir nevi hükümranlığını yaşadığı Avrupa ile doğu da ya da batı dışı her hangi bir coğrafi bölgede durum farklıdır. Örneğin Cezayir de F.Fanon şahsında psikanaliz yeni-sömürgeciliğe karşı bir silaha çevrilmiştir. Aynı dönemde psikalanaliz Batı’daki uygulamanın çok ötesinde, bürokrasi eliyle Sovyetler de rejim muhaliflerine karşı bir silaha çevrilmişti. Ya da Ayhan Songar’ların yeni frankeinstein’lar olarak yaratıldığı ülkemizde. Ki bu durum sadece açık baskı dönemleri ile sınırlı değildir. Ece Ayhan’ın andığı gibi bizim tımarhanelerde psikanaliz süreçleri değil, güllabici odunları işlevseldir. Ki şahsen 2000’li yıllarda bir üniversitenin kapalı bölümünde yatağına işediği için sağlık memurları ile tartışan ve sonucunda yatağına kalın-deri kemerlerle bağlanmış insanları gözlerimle görmüştüm.Biz de terapinin yaygınlaşması sanırım toplumsal travmanın kitleselleşmesi süreci ile olmuştur, ki bu da 80 sonrasına aittir. Yani bu konum da analiz pratiği Avrupa’nın yaklaşık 60 yıl gerisindedir. Düşünsel anlamdaki çoraklığı hiç hesaba katmıyorum zaten, ortada çevrilmiş Escricts yokken, Freud’un tüm eserlerinin gerçek bir edisyonu yapılmamışken, 80 sonrası anti-psikiyatri en azından Şizofrengi dergisi ile tartışma ortamına girmiştir(ve aynı dönemde post-yapısalcılık). Yani psikanaliz nasıl hep seçkin sınıfa ait bir şey olarak var olmuşsa bu ırak ülkede, anti-psikiyatri de aynı şekilde var olmuştur.Toplumsal Gerçek’ten kopuk bu düşünsel evren ile ilgili en son örnek kuşkusuz İtalyan Otonom Marksist geleneğin ülkemizdeki şekliyle gündeme girmesidir. Çeviri üzerinden gelişen düşünce ufku, kilise babalarının dönemine benzer bir dogmatizm, bir tür uyarlama, öznelliği kuşatma tehlikesine dönüşüverir, hem de özgürleşme adına. Hakim olan mantık çeşitli dönemlerde çeşitli düşüncü mecralarını bir anda, hiç de tartışmadan, bir zemine oturtmadan, merkeze almakta ve bir süre sonra unutulmaktadır. Ardından yeni bir dalga isim, okul, kuram, alelacele, toz duman içinde merkeze oturtulur. Ard arda kitaplar çıkar, dergiler dosya yapar, konferanslar, kongreler yapılır ve sonra sessizlik. Bu durum popüler kültür ikonların yükselme-sönme dönemleri gibi idraktan, ruhsallıktan ve praxisten kopuk sürer gider. En azından son 20 yıllık ülkemizin kuramsal düşünce akışına böyle yön verilmiştir. Bu sahte gerçeklik dizgesi artık kırılmalı, kuram eyleme ve özgür düşünceye verilmelidir. .*Anti-psikiyatri hareketinden önce, kuşkusuz psikanalizin kendi içindeki kırılma noktalarını deşmemiz gerekecektir. Freud’un öğrencisi Frenczi’nin Freud’a olan aşkına ve psikanaliz tarihindeki yerine(!). Hem uluslararası psikanaliz derneğinden hem de komünist partiden kovulan, nazilerin boy hedefi olup, oradan kaçtığı liberal Amerikanın hapishanelerinde FBI’ca katledilen, proleteryanın sınırsız döl bereketi savunusunu Sex-Pol ile pratiğe çeviren Reich’a dönmek gerek.Psikanalizi bir bilinçdışı bilimi olarak yeniden tanımlayan ve Freud’un en büyük eleştirisini yapan Lacan’ı hatırlamakta fayda var. Ki gençlik yıllarında şiirlerini Sürrealist dergilerde yayınlayan, paranoya tezi için Dali’yi birkaç kez atölyesinde ziyaret eden, hayat kavşakların da yolu A.Masson, Bataille ile kesişen Lacan’a.Normallik, delilik ve tedavi kavramları olan bir Freud’a karşı, her insan evladının kendi hastalığını, ayna evresinde yaşadığı ve ömür boyu taşıyacağı temel travma ile mücadele adamı olarak Lacan. Aynı zamanda 68 Mayısın da ders vermeye devam eden, eylemci öğrencilerin sistem savunucusu ilan ettiği Lacan. Ama aynı zamanda 81 karısı Helen’i boğan Althusser’i savunmasını üstlenmekten çekinemeyen Lacan.

Toplum düşmanı kavramı üzerine ilk düşünmeye-not almaya başladığımda, sorun kuşkusuz politik olduğu kadar aynı zamanda metafizik alanındaydı kuşkusuz. Çünkü topluma karşı düşünce üzerine yoğunlaşınca ister istemez tarihsel bir süreç ya da bilgi arkeolojisine girmek kaçınılmaz. Topluma karşı olan kişi kuşkusuz onun ötesinde, dışında olmak durumundadır.(her ne kadar Foucault buna imkan vermese ve bu imkansızın kendisinin direnişin şartı olduğunu söylemesine rağmen).Sonuçta dönüp dolaşıp sürrealizmin 20’lerin başında yaptığı listelemelerdeki isimlere geri dönüyorduk: Sade, Hölderlin, Rimbaud, Lautreamont, Nerval, Breton… Yani toplumun dışında var olma pratiklerine ya da daha açığı trajedilerine. Ki Sürrealizmin kendisi de Vache, Artaud, Zürn gibi isimler ekleyerek topluma karşı direnişçi listesini genişletmiştir. Birinci manifestonun girişi çocukluk, delilik ve meczup ya da voyant olarak şairi aynı konumda ele almıştır. Ki bu konum kuşkusuz toplumdışı, karşıtı bir konumdur.Ama iktidar toplumdışına dair kategorileri baskılama da uzmanlaşmıştır, çünkü toplumdışını toplumun kendi varlığına karşı bir tehdit olarak görür. Toplumdışına, toplumun ayırdığı yer tecrit ve kapatılma olacaktır. Çocukluğu disipline etmek için aile ve oidipus vardır. Eylemci, şair ya da deliye karşı hapishaneler ve tımarhaneler olacaktır.Foucault toplumdışını, bir nevi politik özne halini getirmiştir. Homoseksüelliğin, uyuşturucu kullanımının ya da Sado-Mazoşizmin kimlik siyaseti ile bağlantısı yoktur. Aksine bu mikro alanlar Foucault için direnişin başlangıç noktalarıdır. İktidar teknikleri-aygıtları üzerinden yaptığı arkeolojisi kuşkusuz bilimsel bir yaklaşım taşır, metafizik değil. Ayrıca toplum düşmanı bir politika Foucault’un yapıtında temel bir rol oynamaz. O, toplumsal beden üstüne düşünmemiz için soru işaretleri atmıştır, ama pratik politik bir açılıma girişmeyi göze almamıştır. Bir nevi topu taca atmayı tercih etmiştir.Kuşkusuz topluma karşı düşünce, iktidar teknikleri yanında felsefe geleneğinde toplumu, çoğunluğu çağıran felsefi gelenek ile hesaplaşmak zorundadır. Bu da kuşkusuz bilimsel araştırmalardan çok, metafiziğin alanındadır.

Bizim kuşağın ilk gençliği (70’lerin başında Türkiye de doğmak!), toplumların evrim sürecine dair sol-Hegelci saptamalara kafa yorarak geçti. İlkel toplumdan köleci topluma, köleci toplumdan feodal topluma geçilmişti. Tarih bir anlamda toplumların evrim tarihi olarak okunuyordu. Burjuva topluluğun, örneğin 1789 devrimi için oluşma sancısındaki işçi sınıfına ve eskimiş pastoral sınıfa ihtiyacı vardı. Bu ilerlemeci modelin anarşist felsefedeki karşılığı olarak Kroppotkin düşüncesini verebiliriz. İlerleme düşüncesi bu süreçte halkçı düşünce ile hep iç içe geçmiştir. Modern dünyanın demokrasi temsilini sahnelemesi için ilk gerekli element halktır. Tarih üzerindeki satranç hep yığınlar üzerinden oynanır. Demokrasi ise genellikle çoğunluk tahakkümünün maskesidir.Bu günün post-modern dünyasında temel/kurucu söylem toplumun-toplumların-yığınların mutluluğu, refahı üzerinden şekillenmeye devam etmektedir. Çok-uluslu sibernetik kapitalizmin küresel tahayyülleri yığınların özgürlük ve demokrasi söylemleri üzerine oturtulmuştur. Keza bu yeni düzene muhalefet eden geleneksel sol-anarşist-demokrat hareketlerin de temel tahayyülleri toplumların-halkların mutluluğu için eşitliği ve gerektiğinde pozitif ayrımcılığı sağlamaktır.

21. yüzyıl başında özgürlük söyleminin hesaplaşması gereken kavramlarda halk, toplum, çoğunluk, demokrasi, ilerleme gibi ideolojik kurgular, Türkçesi yalanlardır. Topluluğun, halkın, insanlığın, sistemin kendisine dönüştüğü gerçekte; özgürlük arayışı toplum düşmanı olmak zorundadır. Artık gelinen noktada sistem ya da Matrix dışsal bir olgu değildir. Yığınların sürekli ürettikleri-tükettikleri-yeniden ürettikleri, yaşattıkları, ayakta tuttukları, oyladıkları-onayladıkları yerelden küresele iç içe büyümüş virütik bir ağdır.Kant-Hegel merkezli aydınlanmacı gelenek hep çoğunluğa, evrensele varıncaya dek kalabalıklara gönderme yapa gelmiştir. Bu eksende gelişen muhalefet hareketleri de kelimenin Althusserci anlamıyla seslendiği şey özneler değil, hep yığınlardır. Onlar için refah, demokrasi, eşitlik istenir ve bu çağrıları muhatap alıp; onu büyütmeleri.

Yani Matrix örneğindeki gibi kozaların içinde uykuya yatmış insanlar, yığınlar, halk vardır; öncüsünün silkelemesiyle gözlerini fal taşı gibi açacak, silkinecek, ayağa kalkacak. Bu ön kabule biz ‘zion travması’ diyoruz. Zion, sistem ya da Matrix’in defalarca kurup-yıktığı hesaplanmış bir hata payı iken. Modern dünyanın, 21. yüzyıla dayattığı vahim miras safların sıklaştırılmasıdır.

İlk kuşak RAF (gösterinin söylemi ile Baader-Meinhof hizbi) üyeleri toplumdışına çıkmadan özgürleşemeyeceklerinin, eyleme geçemeyeceklerinin farkındaydılar. (Alman halkını örgütleme ya da Batı Almanya da devrim yapma gibi ham hayallere kapılmamaları bunun delilidir). Bu yüzden hareketin kuruluş bildirgesi çekirdek kadronun, kelimenin net anlamıyla yeraltına geçmeleri, birey ya da yurttaş olmayı reddetmeleri olacaktır.Orta sınıf sanatçı- entelektüellerden oluşan bu çekirdek kadro için dışsal ya da volantarist yöntem ile yapılan seçim SPK(sosyalist hastalar kolektifi)’ni oluşturan insanlar için doğal bir sürecin sonucu olarak doğmuştu. Çünkü onlar zaten toplumun dışındaydılar, psikotiktiler, hastaydılar. Bu yüzden tartışılmayı gereken şey RAF’ın nasıl oluşturulduğundan çok, SPK’nın nasıl organik olarak var olduğudur.Onlar hiçbir şey kurmadılar, sadece toplumdışında (ki toplum onları asla kabul etmedi) yaşamaya çalıştılar ve buna izin verilmedi. Bu noktada var olmak adına silahlandılar, ufukta gözlerini kamaştıran sadece kara ölüm olsa da…

Deli, sorumsuz hakikattir

M.Foucault

Foucault ortaçağda deli sözüne tanınan özel statüyü, bir nevi ayrıcalığı dile getirmiştir. Bu günün dünyasında ayrıksı söylem olarak delinin sözünün yanına edebiyatı da ekler. Edebiyat 19. yüzyıldan itibaren ‘tümüyle anarşist bir söz halini aldı, kurumsuz söz oldu, tüm diğer söylemlerle kesişen ve onları tahrip eden, derinlemesine marjinal bir söz’ olmuştur. Bunu yapabilmek için deliliği uyuşturucu vb ile deneyimlemeye çalışmış ya da düpedüz delirmiştir. Bu tespit ile Foucault toplum dışı, deli, junky, şair tanımlamalarını olağan şüpheliler olarak yan yana getirir.William S. Burroughs toplum dışılığını ailesinden gelen servet ile satın almamış mıdır? Ki ‘uygar’ batı buna bir yere kadar izin vermiş, vermediği noktada Tanca ya da Meksika gibi hala toplumsal beden de loşluklar barındırabilen arabölgelere ricat etmiştir. Tabi her şeye rağmen savaş sonrasının liberal dünyasıdır söz konusu olan, daha eskilere gidersek toplumdışının durumu daha trajiktir.

Sade Markisi soyluluğu ve itibarı bir süre kendisini koruyabilmiş, giyotinden kurtulup Bastille’e ve oradan devrim sonrası tımarhaneye gönderilmiştir. Ama sonuçta W.S.B’da Sade’da arzularına sarılmışlardır, haz almak, zevki sonuna dek yaşamak isterler ve ortak bir semptomları vardır: sürekli, her koşulda yazmak. Sade yeni bir insan hakları beyannamesi talep etmiş, Fransızları cumhuriyetçi olmak için biraz daha çabaya davet etmiştir. Başkasının bedenini istediği gibi kullanma hakkını talep ederken ya da binlerce sayfa şiddet romanları yazarken, Sade kuşkusuz anlaşılmak ve hatta olduğu gibi toplumca kabul edilmek istemiştir. Haz alan ve bu hazzı sonuna kadar yaşamayı toplumdan isteyen, ‘beni anlamak için biraz daha çaba lütfen’ diyen bir Sade vardır karşımızda.Bu figürün karşında ise yazmayı en parlak döneminde bırakan, gemicilik, tacirlik, serserilik, köle ticareti yapan ve sürekli acı çeken Rimbaud vardır. Yani toplumdışı azizliğin 2 farklı ucu, kavranışı daha doğrusu yaşanışı. Rimbaud kendini anlatmak, anlaşılmak, kabul edilmek istemez, çünkü cehennemdir aradığı. Haz talebi geri plana düşmüştür, çünkü evrensel acıya, yalnızlığa gark olmuştur ve toplumun kesinlikle dışındadır, onunla iletişime(yani yazmaya) son verecek kadar. Rimbaud’un vardığı nokta saf, kusursuz nihilizmdir kuşkusuz, ama bu yola gelinceye dek arkasında suç delilleri bırakmıştır Rimbaud. Vache ise başarılı bir sanatçı-düşünür olabilecekken hiç bir yapıt üretmemeyi, arkasında hiç iz bırakmamayı tercih etmiştir. Sanırım yazma-üretme eyleminin iletişime geçme, ikna etme, ayartma, yardım isteme farklı okumaları yapmak, yaratıcıların farklı üretme-yaşama süreçlerinde, topluma karşı farklı konumlar alabildiklerini kabul etmek gerek. Kafka örneğinde yapıt imha edilmek üzere, o yapıtı en son yakacak kişiye verilir.

Hölderlin’in kapatılması sırasında yüzüne gülen şansı intiharını engelleyememiştir. Gerçeklik ile tüm bağını Jenny Collon imgesine terk eden Nerval, ancak ayyaş olarak insanlığa katlanabilen Poe, Tanrıya ve insana savaş açan Lautreamont, mutluluğu yaşayacağı değil beraber öleceği partnerinde arayan Von Kleist, uyuşturucu ile ölmeyi seçen Anna Kavan, hayatı acı, dışlanma, kapatılma ile geçen Artaud… Topluma karşı intihar edenlerden bir derviş listesi kuşkusuz çıkarılabilir, ama bu trajedi zaten topluma karşı bir hareketi baştan imkansız bir çaba düzeyine indirir.

Toplumun zulmünden korunmak için göçebeliği ve akıl sağlığına sarılmayı seçmiş ama nefretini kusmaktan hiç geri kalmamış Michaux’u burada anmak gerekir. Kuşkusuz bireysel bir direniştir ama yine de direniştir. Tüm bunlara rağmen, Foucault’un gündelik hayattaki iktidara karşı direniş önerileri, minör bir toplumsal siyasetin parçasıdır. Toplu bir reddiye içinse, 2. dünya savaşı ardı yaşanan bu kaotik dünyada yeni avand garde’ı ve onların nihilizm sorununa yaklaşımını dikkate almak gerek. Yeni avant garde toplumun karşısına yeniden toplu bir direniş-sabotaj şebekesi ile çıkılabileceğinin savunucusudur. Situasyonistler; nihilistleri devrimin doğal müttefiki addedip, onları kendini değil sistemi tahrip etmeye davet ederler.

Nihilist felsefenin kuşkusuz en büyük katkısı hümanizm denen söylemin tutarsızlığını ortaya sermesidir. Eğer var olabilirse toplum düşmanı hareket, baştan insanlık düşmanı bir hareket olacaktır. Bu güne geldiği haliyle insanın kendisine karşı bir çıkıştır. Ki bu hareket yeni bir evrimin koşulsuz tetikleyicisi, kışkırtıcısı olmak zorundadır. Sadece tüketici bir beden olan insandan artık kurtulma vakti gelmiştir. Çoğunluğun, toplumun sözcüleri bu çağrıları baştan sapıklık, sapkınlık ilan edecektir. Oysa bu dünyada normal, doğal ya da kendi olmak bir suçtur. Şimdi Maldoror’un kadim türkülerine geri dönmenin vakti.Tarih boyunca hep topluluk insanı ve ona dahil olmayan-olamayan, dışında kalanlar. Onlar; şairdi, deliydi, sahte peygamberdi, filozoftu, çocuktu, teröristti…

İnsanın sefil varoluşunun aşılmasına dair Avrupa merkezinden yükselen ilk büyük çığlık sanırım Nietzsche’ydi. Bizlerde hep batı merkezli düşünce dehlizine esir kalmışız. Oysa, Nietzsche’nin üst-insan arayışına Zerdüşt’ten başlaması anlamlıdır. Bu arayış Artaud’la, Breton’la,W.S.Burroughs’la, Beuys’la devam edecektir. Artaud Bali’den Meksika’ya kadim düşüncelerin büyüsüne kapılırken, Breton vodoo’nun peşine düşecek, Burroughs ise Tanca da bir interzone yaratacak, Beuys yaşam soluğunu keçi derisinden bir şaman çadırında bulacaktır.

Özgürlük için bu yeni dirilişin-direnişin ilk cephanesi metafiziğe dönüş olacaktır. İnsanı aşmak, et ile hesaplaşmak, yeni bir ruhsallık yaratmak; başlangıç olarak toplumdışı örgütlenmeler değilse de iç-uzaylar oluşturmak; ilk başta çoğunluğun söyleminden kurtulmak (zavallı dil hala çoğulu imliyorsun). Esir alınmış sözcükler- demişti situasyonist Khayati; sözcüklerin artık göndermelerin göstergeleri olamayacağını bilmek ve konuşmanın bir çeşit yalan söylemek olduğunu…

Aydınlanma geleneği ile Aydınlanma Düşüncesini yıkmaya çalışıyoruz. Oysa düşünce pure halde hep evrenseldi. Doğu ya da batı, kuzey ya da güney düşünceleri yoktu aslında, sadece düşünce vardı. Beynimi oyan, beni oyuna ayartan, akışkan düşünce. Dural olan sadece akıldır. Doğmaların üretildiği, manifaktur sektörüdür akıl, asıl düşmanımız olan. Bu yüzden batı düşüncesini yıkıma uğratmanın pek bir anlamı yok, Nietzsche’nin yel değirmenlerine karşı savaşıydı bu.

Akla karşı savaşta yekpare düşüncelere sarılmak zaaf olabilir, düşünce gibi akışkan olmalıyım. Bilginin gerçek kaynağı akıl değil, düşünceydi hep. Aklın bana dayattıklarını kovup, kendi ruhumda, kendi düşüncemi, felsefemi oluşturmak zorundayım. Bu yolda, ne kadar şüphe edip şaşırsam, sınırlamazsam kendimi, o kadar özgür olacağım. Yanılmaktan utanmamak gerek, asıl utanılacak olan çoğunluğun doğmalarına esir olmaktır. Özgürlük otomatik pilot tanımaz, şaşmaktan korkmamalıyım. Uzlaşmaya, müzakerelere, antlaşmalara inanmayalım, şu haliyle insan varlığı bir düşkünlükse, çatışmaktan, kötü olmaktan, lanetlenmekten, deli ilan edilmekten, yalnız kalmaktan korkmayalım.

Ve ben’e dek bölüneliyim ki, özgür ben’lerin birliğinden evrenin sonsuzluğu ile uyumlu ve özgür bir dünya kurabilelim. İşte o zaman toplum denilen yalanı silecek, şiirin deliliğin ve çocukluğun aynı şey olduğunu tüm ruhumuz ile hissedebileceğiz.

Rafet Arslan

Haziran-Aralık 2009

Anadolu Yakası
Gönderen deadman

2010-01-14T11:19:00.000-08:00

Toplum Düşmanı-açık program

2010-01-08T01:41:00.000-08:00

“ Toplum Düşmanı” // “Public Enemy”

Sergi -Fanzin- Sokak Sanatı- Forum- Gösteri(m)- Blog
17 – Şubat 2010KargART Sergi //•

Segi Açılış: 17 Şubat Çarşamba, Saat: 20:00•
Sergi Pazartesi hariç her gün 13:00- 20:00 arası izlenebilir.

Katılımcılar: erkin gören, elif yıldız, cins, pelin kılıç, erman akçay, anti-pop, yaprak kırdök, onston, sedat türkantoz, şenol erdoğan, zeynep özkazanç, ferzan aktaş, suzan orhan, nezaket tekin, aktif kollektif, alper yanar, burak cirik, hayali, ody saban, güzin tezel, simber atay eskier, burak delier, rad, hakan gürsoytrak, serra behar, iç mihrak, bay perşembe, ferhat satıcı

Sergi Koordinatörü: Rafet Arslan

Destekleyenler: Underground Poetix, Aktif Kollektif, Hayalbaz Sanat, Sürrealist Eylem Türkiye, Punk-Art Kolektif, Urban Cafe

PROGRAM:Underground Poetix Gösterimleri // 9 Şubat Salı, Saat: 20:30

Sergi: Toplum Düşmanı // 17 Şubat – 2010Sergi
Açılış: 17 Şubat Çarşamba, Saat:20:00
Perfromans: Ozan's the set performance + sedat türkantoz/bay perşembe
Party: Public Enemy // Karga Bar, dj set: tai Fu // 17 Şubat Çarşamba, Saat: 21:30

Sergi Eş Mekan// Proje kapsamında bir iş, sergi süresince Urban Cafe’de sergilenecektir

Forum: Toplum Düşmanı //20 Şubat Cumartesi, Saat 15:00Katılımcılar: Murat Germen, Rafet Arslan, Emre Zeytinoğlu, Şenol Erdoğan

http://toplumdusmani-action.blogspot.com/

sticker-flyer vb vs= Action

2010-01-07T10:24:00.000-08:00

by: CİNS

Toplum Düşmanı-afiş çalışması

2009-12-28T11:16:00.000-08:00

Onston'un proje kapsamında yaptığı çalışmadan ürettiği afiş...

Şablon örnekleri

2009-12-13T09:09:00.000-08:00

şablon taslakları: Edok

Toplum Düşmanı-Sticker

2009-12-13T09:06:00.000-08:00

Elif Yıldız'dan proje için Dogs sticker işi, çıkartalım sokaklara yapıştıralım...

Yalanlar Toplumu

2009-12-13T09:03:00.000-08:00

Herşeyin önemini yitirdiği anlar oluyor bazen, sadece önündeki tek bir noktaya kilitlenirsin yada kilitlenmen gerekir. Onu çözmeden hiçbir şey yapamayacağın o kadar açıktır ki... O an hayatı durdurmayı ve onu çözene kadar hiçbir şeyin devam etmemesini istersin. Ama olmaz işte, senin inadına herşey devam eder, sürekli ve sürekli olarak... O an ne yapacağını bilemez bir hale gelirsin, kafayı yemene ramak kalır... Ama devam etmenin zorunluluğu vardır. Herşeyin ve herkesin inadına devam etmen gerekir. Yoksa hiçbir anlamı kalmayacaktır hiçbirşeyin.

Gerçi zaten yoktur çoğu şeyin hiçbir anlamı. Ama onların yanında anlamı olan az da olsa birşeyler vardır ve onları kaybetmek istemezsin. Daha doğrusu kaybetmemek zorunda hissedersin. Çünkü anlarsın ki o birkaç şeydir senin ayakta durmanı sağlayan. O birkaç şey senin herşeye ve herkese siktir çekerek bu hayatta direnmeni sağlıyordur.

*****

Hayatta herkes tekdir. Bu en büyük gerçek. Ve toplum denen sürü ise sadece teklerin, bireylerin kontrolünü sağlamak için üretilmiş boktan bir mekanizma. Toplum en büyük yalandır. Sadece diğerlerinin seni ellerinde tutmasını sağlamak için ortaya atılmış bir yalan. Bu yalanı uyduranlar birey olmayı beceremeyecek, tek başlarına bi bok beceremeyecek bok çuvallarıdır. Ve sen birey olarak yaşayabilecek (zihinsel) güce sahipsen onlar için en büyük tehditi oluşturursun. Çünkü onların kaybısındır sen, hazinelerinden kaçan nadide bir parça...

Boşuna değildir dünyadaki en büyük teröristlerin, en büyük vatan hainlerinin, en büyük tehditlerin TOPLUM DÜŞMANI olarak anılması... Çünkü toplum yıkıldığı zaman geriye sadece özgür bireyler kalacaktır. Kimsenin diğerinden daha ulu veya güçlü olması gibi bir durum kalmayacaktır ortada. Bireyin aşşağılanmasının sebebi bireyin en güçlü olduğunun bilinmesidir. Ne ordular, ne toplum ne de insan yığınları... En güçlü olan, en sağlıklı yaşayan bireydir. Hiçbir şeye bağlı olamayan, hiç kimseye karşı sorumluluğu olmayan...Herşeyi devirecek, herşeyi yıkacak ve herşeyi yapacak güç bireydedir. Ve birşeyler yapabilmek için ne örgütlere ne de topluma ihtiyaç vardır. Sadece bireyler bir araya gelir, amaçlarına ulaşır ve dağılır. Hiçkimse hiçkimseye bağlı olmak zorunda değildir. Aksine bağlı olmamak zorundadır. Çünkü birilerine bağlanmak birey olmayı engeller.

Birey olmak ve toplumu yıkmak mevcut koşullarda en gerekli ve geçerli çözümdür, başka yollarda sadece birşeyler yaptığını sanıp kendini kandırırsın...

Bela Presente/punk-art kollektif

Sürrealistler tarafından gururla anılan Germaine Berton

2009-11-03T05:07:00.000-08:00

(Germaine Berton, honorée par les surréalistes)

Fabrice Magnone, “ Le Libertaire (1917-1956), anarşist bir yayının Otopsisi”
(Fabrice Magnone, "Le Libertaire (1917-1956), Autopsie d’un organe anarchiste)

22 Ocak 1923 te Fransız anarşist Germaine Berton aşırı sağcı, “Ligue d’Action Française” in kasacısı Maris Plateau’yu vurdu. Bu jesti sürrealistler tarafından takdir gördü ve kralcı yazar Léon Daudet’nin oğlu Philippe Daudet’nin üzerinde büyük bir etki yarattı. Philippe gerçek kimliğini ortaya çıkarmadan Libertaire’in redaksiyon kuruluyla temasa geçti. Aslında anarşistlerin kendilerine gelen çoşkulu gençlere, özellikle eyleme geçmeye heveslilere kağıtlarını sorma geleneğine sahip değildi.

Evini terk eden genç adam Le Flaouter adlı Havre’ın anarşist kitabevi “Le Flaouter”
i 24 Kasım 1923 te ziyaret eder. Ne var ki bu kitabevi polise muhpirlik yapmaktadır. Philippe’in ateşli açıklamalarıyla alarma geçen kitabevi Emniyeti alelacele uyarır. Hemen onlarca polis yollanmakta tereddüt etmez emniyet. Karakola götürülürken içinde bulunduğu araçta Philippe intihar ya da polis zor kullanmasından hayatını kaybeder. Haberi öğrenen Libertaire’in yayıncıları 3000 adet özel bir sayı çıkarırlar.

Léon Daudet oğlunun Jakobenci anarşist bir komplonun kurbanı olduğunu söyler. Buna karşılık L’Action Française “Antifransa, kanlı anarşinin yardımcısı” başlığını duyurur, Libértaire ise şöyle bir başlık yayınlar: “İntiharın açıklaması: Philippe Daudet babasını öldürmek istiyordu”! L’ Action française ve Le Libertaire arasında bir polemik başlar. Le Libertaire’in baskısı 54 0000 yükselir bu süreçte.

2 Aralık 1923 tarihli Le Libertaire’de Vidal’in “Philippe Daudet’nin trajik ölümü” başlıklı makalesinden sonra 11 sürrealist kolektif bir mektup yollar. Mektup şöyle der: “Sizin grubunuzda değiliz ama bu durum cesaretinize hayran kalmamızı engellememektedir. Tüm kalbimizle Germine Berton ve Philippe Daudet’nin yanındayız. Gerçek başkıldırı eylemini takdirle karşılaşıyoruz” der.

Germaine Berton intihar girişiminde bulunur ve Philippe Daudet’nin annesine aşağıdaki satırları yazar:
“Bugün Philippe benim için öldüyse ben de kendimi onun için öldürürüm”

Germaine Berton’un serbest bırakılmasına anarşistlerle beraber sevinen Aragon, onları kendi davalarına yaramayan bir intihar girişimini desteklemeyeceklerini söyleyerek eleştirir ve şunları ilave eder:
“her şeyiyle hayran olunan bu kadının önünde secde etmekten başka bir şey kalmıyor bana. Köleliğe karşı bildiğim en büyük eylemi, dünyanın gözü önünde çirkin mutluluk yalanına karşı en güzel protestoyu gerçekleştirdi.”
Sürrealistler Germaine Berton’u ilk sürrealist anti – kahraman olarak kutsadılar. Breton içinse Devrim ve aşk onda vücut bulmuştu.[1]

Resim:
Germaine Berton’un çevresinde sürrealist grubun üyeleri, La Révolution Surréaliste, sayı: 1, Aralık 1924
Ortada merkezde Germaine Berton, hepsi erkek, 28 sürrealist grup üyesi ya da gruba yakın kişilerce çevrelenmiş. Resimdeki cümle Baudelaire’den alıntı: “kadın rüyalarımıza en büyük gölgeyi ya da ışığı yansıtan varlıktır.”

Çeviren : Ayşe Özkan
[1] Dava sırasında, anarşist gazete Le Libertaire, Germaine Berton ve Séverine olarak bilinen ve davaya katılan birçok anarşistle dayanışma içine girdi. Derginin 210. sayısı (26 Ocak-2 Şubat 1923) « Kahraman Germaine Berton » hakkında çekinmeden yazdı. Buna paralel olarak, sürrealistler genç anarşistin savunmasını üstlendiler. Littérature’ün 1923 yılı Şubat Mart sayısında Louis Aragon « özgürlüğü tehdit eden bir grup karşısında bir bireyin terrörist araçlara başvurmak, herşeyi kaybetmek pahasına kurtuluş için özellikle cinayete – doğru veya yanlış- başvurması dünyadaki herşeyden öte değerli bir eylemdir. » diye yazar. German Berton’un sürrealist grubun ya da gruba yakın 28 üyesinin fotoğrafları tarafından çerçevelendirilen portresi, La Révolution Surrealiste ‘in 1 Aralık 1924 tarihli sayısında gene bir fotomontajla Baudelaire’in şu sözleriyle yayınlandı : « Kadın rüyalarımıza en büyük gölgeyi ya da en büyük ışığı yansıtan varlıktır. ». Germaine Berton, André Breton’un biyografi yazarı Mark Polizotti’ye göre, Violette Nozière gibi ilk sürrealist anti-kahramandır. (ç.n)

PUBLİC ENEMY

2009-10-27T08:39:00.000-07:00

PUBLİC ENEMY

Exhibition-Fanzine- Street Art- Forum-Showing- Blog

Winter 2010

Project Coordinator: Rafet Arslan

Project Partner: KargART

Supporters: Underground Poetix, Aktif Kolektif, Hayalbaz Sanat, Sürrealist Eylem Türkiye, Punk-Art Kolektif

How to become a public enemy

İn the last three decades, conceptions of consensus and compromise have become the essential values of global culture-life style. As this culture based on the dialogue instead of conflict develops; tendency to docility of human existence gets deeper…

Evey alternative served in the daily life is based on “free” choices amongst intra-system role models. However, as long as human makes her/his choices within the existing mechanisms, s/he advances her/his own slavery. Then, this slavery can head towards a company as well as a church.

In the advancement of the concept of political correctness, both self and external censorship have their place in individual minds.

Every production or existence that don’t venture settling accounts with the world, civilization, human and being isolated will only strengthen the system. Thus, we have to organize our pessimism. Because organizing pessimism, in Bejaminian terms, means to banish the moral methaphor in the first place. We have to be violent, against the violence capturing everday life. We can start by remembering the fertile energy of nihilist aggression.

Liberation from the pornography produced in all aspects of life by the system will be with the a new pornography that will occur by exploding inside and transcending itself. This is the pornography politics.

The public enemy is against politics. The public enemy is agaist defiance as much as power, against the defiance that turns into a role model. Our need is a total rejection of any kind of sickness of the society. To foster new existences, new conditions and new mutations…
translated by: Michele

Toplum Düşmanı Sokak

2009-10-24T05:35:00.000-07:00

Toplum Düşmanı aksiyonu için, gönüllü katılımcılar sticker-afiş-şablon vb örnekleirni bizle paylaşıp, sokağa uygulayacaklar.

ilk gelen örnek Edok'tan...

Gary Indiana-RAF portreleri

2009-10-19T11:17:00.000-07:00

Gudrun Ennslin

Holger Meins

Arthur Cravan yada Örnek 1 Toplum Düşmanı

2009-10-18T07:46:00.000-07:00

vatansız, sanat düşmanı, Dada'nın boksörü, performansçı, fanzinlerini, pazar arabasında çığırarak satan adam, Oscar Wilde'ın yegeni, Sürrealizmin kayıp ruhu, tam bağımsız-aidiyetsiz, yaşam sanatı uzmanı, sanarşist ve toplum düşmanı...

Bonnot Çetesinin Zaferi

2009-10-14T13:41:00.000-07:00

Situasyonist Michele Bernstein 1963 yılında Bonnot Çetesinin Zaferi adlı kolaj-enstalasyonu yapmıştı.

http://www.bopsecrets.org/SI/9.artquestions.htm

Bonnot Çetesi?

Toplum Düşmanı- Üstüne

2009-10-12T16:08:00.000-07:00

eğer kendimizi güncel sanat denilen alan ya da buna benzer başka bir alan ile sınırlamıyorsak, sadece yapılacak bir faaliyete dikkat çekici bir ad aramıyorsak, yani bu dünyada, 'bu hayatı' yaşadığımız için acı çekiyorsak, öfke duyuyorsak ve bir şeyleri yıkmak için hayatımızı ortaya atamıyorsak...
'toplum düşmanı' gibi etik bir radikallik durumunu ele alırken çokça düşünmek durumundayız.

toplum düşmanı bir düşünce mi, salt bir eylem hali mi, yoksa belki de bir var oluş biçimi?
bu akıl yürütmesinin olasılıkarına yanıt sanırım birden fazlasına evet, ama tam olarak tek tek hepsine hayır mı olmalı?

peki benim aklımdaki toplum düşmanı olabilmiş kişiler-mecralar-oluşlar nelerdi? (fazla düşünmeden -otomatik- yazıyorum)
Hasan El Sabbah
William Blake
Marki de Sade
Louis Auguste Blanqui
kısmen Baudlaire, kısmen Rimbaud, ama kesinlikle Lautreamont
Narodnaya Volya
Vache
Jean Genet
Antonin Artaud
Henri Michaux
William S. Burroughs
Sozialistisches Patientenkollektiv - SPK

Proje: Toplum Düşmanı

2009-10-05T03:49:00.000-07:00

Toplum Düşmanı Olabilmek İçin

2009-10-01T14:56:00.000-07:00

Son 30 yıl içinde uzlaşma/konsensus kavramları küresel kültürün-hayat tarzının temel değerleri haline geldi.çatışma yerine müzakereyi temel alan bu kültür geliştikçe, insan var oluşunun uysallık eğilimi artmaktadır.

Gündelik hayatın sunduğu her seçenek, sistem içi rol modelleri arasından ‘özgürce’ seçim yapmak üzerine kuruludur. Oysa insanoğlu verili düzenekler içinde seçim yaptıkça köleliliği daha da artmaktadır. Arık bu kölelik her hangi bir kiliseye olduğu gibi, bir şirkete de yönelebilmektedir.

Politik doğruculuk denen kavramın ilerleyişiyle, dış sansür yanında otosansür de tek tek bireylerin beyinlerinde yer sahibi olmuştur.

Dünya ile uygarlık ile insan ile kökten hesaplaşmayı, yalnız kalmayı göze almayan her üretim ya da varoluş sistemi güçlendirmekten başka işe yaramayacaktır. Bu yüzden kötümserliğimizi örgütlemek zorundayız. Çünkü kötümserliği örgütlemek demek, kelimenin Benjaminci anlamıyla ilk başta ahlaki metaforu kapı dışarı etmek demektir. Gündelik hayatı ele geçiren şiddet karşısında, şiddetli olmalıyız. Nihilist saldırganlığın doğurgan enerjisini hatırlayarak işe başlayabiliriz
Sistemim hayatın her alanında ürettiği pornografiden çıkış, içten patlayarak pornografiyi aşacak; yeni bir pornografi ile olacaktır; porno politik ile mümkün olacaktır.

Toplum düşmanı politikaya karşıdır, iktidara olduğu kadar muhalefete de karşıdır, bir rol modeline dönen muhalifliği de karşıdır. İhtiyacımız toplumun taşıdığı her türlü hastalığa karşı, total bir reddiyedir. Yeni var oluşları, durumları, mutasyonları büyütmek için.

2009/Agustos
Rafet Arslan